ما رو چراغ برق گرفت

هفته ی پیش بود که مثل همیشه رفتم تو صفحه ی اصلی پرشیین بلااگ و وارد حساب کاربریم شدم که چشمم افتاد به این پیام که: "شما در حال حاضر هیچ وبلاگی ندارید برای ساختن وبلاگ جدید این جا رو کلیک کنید"

در این جور مواقع که بدیهی ترین مسائل دنیا، خودشون مسئله دار می شن، آدم بلافاصله به این فکر می کنه که : "من کی ام؟ تو کی هستی؟ این جا کجاست؟"

بعد برای این که منگی از سرم بپره آدرس مستقیم وبلاگم رو وارد کردم و با این پیغام کذایی مواجه شدم که شما هم دیدید:

" دسترسی به وبلااگ مورد نظر طبق دستور مقااماات قضااییی یا عدم رعایت قوانین ساایت امکاان پذیر نیست."

این ها رو تعریف کردم که ببینید فییللترررشدن هیچ فرآیند خاصی نداره. به همین راحتی و به همین خوشمزگی. نه اعلام جررمی، نه اتهاامی، نه جایی برای شکاایت. تازه باید خیلی هم خوشحال باشی که فقط وبلااگتو بستن و خودت سرجاتی.

البته این جانب به دلیل بدشانسی های مشابه پیشین تا حدودی هم گاوی بودم پیشانی سفید لذا تا چند دقیقه فقط دست و پایمان می لرزید و منتظر بودیم که دوباره زنگ در خونه رو بزنن. حتی تا چند روز صبح ها ساعت شیش از خواب می پریدیم تا ببینیم مادر گرمی مان دوباره با اون قیافه ی نگرانش که فقط همون یک بار این طوری دیده شده بود، بالای سرمان ایستاده یا نه.

که البته اتفاقی نیافتاد و ما هم به فال نیک گرفتیم که هنوز نفسی می آد و می ره و ما سر جای خودمون هستیم اگرچه وبلاگمون دیگه نیست. از همه بدتر این که سابق پرشیین بلااگ خودش مستقیما وارد عمل نمی شد و این کار رو نمی کرد اما انگار جدیدا این طوریا شده. بدیش به اینه که شما دیگه بک آپ وبلاگتون رو ندارید. اگرچه 90 درصدش رو از گوگل به سادگی در آوردم. کافی بود با Advance Search گوگل فقط روی دامین وبلاگم سرچ کنم و بعد هم توی نتایج جستجو، چون خود صفحات رو پرشیین بلااگ حذف کرده بود، صفحات کش شده توسط گوگل رو باز کردم. چون پرشیین بلااگ آرشیو ماهانه داره، به راحتی مطالب هر ماه رو جداگانه در آوردم و الان با توجه به این که لیست مطالب وبلاگ رو هم داشتم، تونستم اون 90 درصدی که می خواستم رو دربیارم. اون ده درصدی که گوگل کش نکرده بود رو هم بی خیال شدم.

نمردیم و دیدیم که یه نفر هم پیدا شد و وبلاگ ما به نظرش این قدر تاثیر گذار اومد. حتی اگه اون یه نفر مامور فیللتترینگ باشه!

یه جورایی بد هم نشد که یه نفر کارنامه ی ما رو پاک کرد. راستش یکی دو دفه که از شرکت آپ کرده بودم، بعدا به شدت پشیمون شدم. چون رییس مستقیم من گاهی ترافیک شبکه رو باز می کنه و هیچ بعید نیست که روی من که تازه اومده بودم یه کم ترافیک رو بازتر کنه!! اگرچه بچه نیست و راحت می تونه تاریخچه رو دربیاره! آخه این گوگل عین ضبط صوت الهی می مونه تمام سوابق آدم رو کش می کنه!

دلیلم برای انتخاب پرشیین بلااگ، کم سوترین نور برای کمک به وطنم بود. برای این که پول این تبلیغات تو جیب هم وطنم بره. برای این که پرشین بلااگ آمار بده که این قدر میلیون وبلاگ نویس داریم که اینقدر میلیونشون تو پرشیین بلااگ می نویسن. برای این که اگه یه روز گوگل گوگولی درشو واسه ایرانیا تخته کرد، یه دفعه در مملکت تخته نشه. و برای هزار دلیل دیگه.

اما از وقتی که مثل بلااگففا داره نامردی می کنه و خودش آچار دستش گرفته و پیچ ها رو شل وسفت می کنه، چاره ای برام نذاشته. آخه این نامردیش به این قیمت تمام می شه که یهو تمام نوشته های قبلی تون می پره. بالاخره گوگول هم که همه چیز رو کش نمی کنه که! تازه کلی draft تو پرشیین بلااگ داشتم که اون ها رو به کلی از دست دادم. آخه با عرض شرمندگی خیلی از نوشته هام رو حتی برای شما هم منتشر نمی کردم اما چون نمی خواستم روی سیستم خودم باشن، توی پرشیین بلااگ draft شون می کردم.

بگذریم.

درد زیاد هست و فریاد کردن هر درد کوچکی جایز نیست. گاه باید سکوت کرد یا صدای فریاد دردمندان دیگری بود که دردشان صد برابر استخوان شکن تر است.

تاریخچه ی اون وبلاگ رو دیگه این جا نمی ذارم. دوست دارم خودم هم یه نفس تازه بکشم و از اون تاریخچه جدا بشم. تا اطلاع ثانوی هم در این تبعید گاه بی نام به سر می بریم تا ببینیم چه می شود در آینده.

یا حق

پ.ن. : از دوست خوبم که کمکم کرد تا مجددا یه وبلاگ راه بیاندازم بسیار ممنونم. دیگه داشتم از حرف نزدن خفه می شدم!!